در رثای شادروان مرحوم حاج عباس نقیان(محمد علی)

پدرم عشق کهنسال دلم
یادگار دل مادر
شعر بی پایان سفر
زندگی را که تو می گفتی سخن
که تو می آوردی پیام
دوره کردیم و باور کردیم
دوره گردی بی پایان اما،
گام آغاز تو بود
پند انسانی تو
که باید انسان می بود، باری
بهترین همره و دلداری بود
که در این راه پر از عشق و سراب
کاروان به بیراهه فرار
دل و دل شوره ما را دلداری داد
با پیامی که عشق فانوس دل است
کاروان و دل بی تاب
سخن از عشق که شد
به خیال سرای و چشمه
لم بدادند و بخفتند که شاید
خواب و رویاهای پر از راز و خیال
سفرگاهان را به مقصد ببرند
تا بماند یادت
با عشق و زندگی
همواره پر فروغ
همواره پایدار
۱۵ فوریه ۲۰۱۹
محمد علی(سیامک)فنلاند

۱۰ امتیاز بدید!

بازدیدها: ۲۴۲

مطالب مرتبط

۱ دیدگاه

  1. رضامصنوعی گفت:

    روحش شادویادش گرامی باد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.